Acceptatie tot de voordeur

Acceptatie tot de voordeur.

Iedere morgen rustig opstaan en met mijn vrouw koffiedrinken. Dat had ik niet gedacht toen ik 22 jaar geleden nog een betaalde baan had en met een stevige gang van de wekker van 7.00 uur via de douche naar de auto spoedde om nog enigszins rustig een broodje tijden het rijden de auto op te eten. Om 22.00 uur kwam ik thuis van de avondschool en maakte alvast het broodje voor de volgende dag klaar. Tja en dan word je psychotisch. Te beginnen met een manie waarbij je de baas voorstelt om de zaak over te nemen en hem uit te kopen met een riant pensioen. Dat pensioen heb ik nu zelf. Nadat ik weer wilde werken in de zaak wilde mijn baas me niet meer terug. Het UWV ging ermee akkoord en mag ik met mijn vrouw dus nu al ruim 20 jaar rustig koffie drinken. En als de koffie op is stap ik in de auto en ga naar de vereniging die ik die dag wil ondersteunen. Voor de buitenwacht heb ik een indrukwekkend verhaal. Ik ben belangenbehartiger in de gezondheidzorg en ik ben redacteur van Alter. Bij mensen die ik sympathiek voeg ik er aan toe dat het vrijwilligerswerk is. Maar op feestjes en recepties val ik al snel door de mand. Mijn leeftijdsgenoten en ook de veel jongeren spreken over de carrieremogelijkheden. Daar kan ik dus niet aan meedoen. Met een beetje geluk kan ik me inpraten in de keuken waar ik toastjes ga smeren. Een middel om in ieder geval niet depressief te worden van de verhalen overe carrierekansen waarvan ik geheel ben afgesneden. Als je toastjes kunt smeren dan kun je ook werken zie ik u denken. Dat vind ik zelf ook. Ik had bij mijn oude baas nog best halve dagen kunnen werken. Maar ik had geen 20% loonwaarde meer hebben ze gezegd. Nu na 20 jaar moet ik daar toch nog van slikken. Vernederend vind ik ook de herkeuringen van het UWV. Dat je moet uitleggen dat je al 20 jaar niet manisch meer bent geweest maar dat je jezelf wel zo kiplekker voelt als bij de eerste keuring na de acute ziekte. Er is niets veranderd. Helemaal niets. Ik kom mijn voormalige baas nog wel eens tegen.. "Hoe gaat het er nu mee". "Ik ben afgekeurd", zeg ik dan. "Maar dat wist je geloof ik al.."

Door Daan Muizenberg