Vermoeiende arbeid.

Door Bert Aben

De kinderen gaan al weer naar school. De vakantie zit er op. Degene die nog niet ontslagen zijn door de crisis gaan weer naar hun werk. Over 2 weken mogen we weer naar de stembus. De stemming zit er goed in. Iedereen lijkt te willen gaan regeren of gedogen. Wat is de meest aantrekkelijke optie om te stemmen? Het is allemaal vaag. Met het lenteakkoord is gebleken dat als het om de centen gaat linkse partijen ineens rechts kunnen acteren en andersom..
De VVD heeft een brenger; een flinker verruiming van de arbeidstoeslag. Dat gaat dus wel mijn neus voorbij. Volgens het CBS ga ik er volgend jaar alleen maar 6,45% op achteruit.
Vanmiddag is het debat tussen politici georganiseerd door het LPGGz. Ik was daar voor uitgenodigd maar ik was te laat met de benodigde inschrijving. Is deelnemen aan zo'n debat ook een vorm van werken denk je dan. "Neen", beslist een engeltje aan mijn oor. "Je bent arbeidsongeschikt, niemand wil je hebben. Zeker in deze tijden van een half miljoen werklozen waar de spoeling toch al dun is."
Tijdens een bijeenkomst met een VVD-kandidaat werd nog eens onderstreept dat de werklozen helemaal niet willen werken. Dat deed bij mij de deur dicht. Hoe moet ik in vredesnaam gaan werken met medicatie die je suf en slaperig maakt? Met medicatie die het rijgedrag beinvloed.. Met een geest die met een overmaat aan prikkels naar een psychose afdrijft. Vanavond heb ik bestuursvergadering van de Cliëntenbond Utrecht. Ook dat is werken. Vrijwilligerswerk. Gaat een nieuwe regering een modus bieden dat ook voor het vrijwilligerswerk arbeidstoeslag kan worden verkregen? "Dat is typisch zo'n gedachtegang van een psychoot", slist het engeltje weer. Of is het nu het duiveltje? Ik schud mijn hoofd.
Vermoeiend hoor dat werken.